Ik zoek een manier om te wachten

Beste Lezer,

Het is een hachelijk terrein, een mijnenveld van emoties; het bespreekbaar maken van trauma door seksueel misbruik. Het is ingewikkeld en vraagt om ruimte en aandacht.

Dat is lastig te rijmen in deze tijd waarin we snel, in korte frames en heldere quotes de waarheid gepresenteerd willen zien. Het staat haaks op de complexiteit van een trauma.
Daarnaast speelt het gegeven van ongeloof een grote rol. Het in twijfel trekken van de betrouwbaarheid van herinneringen is niet zelden de eerste reactie op het verhaal van een slachtoffer. Dat een trauma en de daarbij behorende overlevingsmechanismen de basis zijn van een ogenschijnlijk onsamenhangend verhaal, daarover bestaat tegenwoordig veel onenigheid.

Alle mensen hebben een natuurlijke neiging om trauma’s te vermijden. Traumatische ervaringen zijn per definitie overweldigend en bedreigend. Ze zijn ook schokkend voor mensen die erover horen.

Wij moeten de samenleving bewust maken dat we tot nu toe niet werkelijk hebben durven luisteren. Omdat het ons bang maakt. En dat is de troef die de daders altijd handig uitspelen.
Wij moeten ons daartegen verzetten. Voor een op de drie Nederlandse kinderen, die slachtoffer van seksueel geweld zijn, is er geen ontkomen aan. Het is onze taak ervoor te zorgen dat zij niet meer hoeven dwalen, niet het gevoel krijgen zich te moeten verdedigen.
Ook als ze het niet precies kunnen vertellen, dat we hen kunnen helpen te horen wat er wel gezegd wordt. Zodat zij de juiste hulp krijgen.

Als mens heb je vier opties als je in een overweldigend bedreigde situatie komt.
Je vlucht je vecht of bevriest. Er bestaat een laatste noodknop: dissociatie.
Als slachtoffer dissocieer je je van de situatie door je waarneming buiten je bewustzijn te plaatsen. Dit is een natuurlijk overlevingsmechanisme. Het is geen keuze die je bewust beslist. Je slaat de gebeurtenis niet narratief op. Sporen van het geweld nestelen zich diep in je onderbewustzijn. Dat kan de geur van het huis zijn waar het plaatsvond. De blik in de ogen, het geluid van een deurslot. Het zijn kleine fragmenten die je later niet direct houvast bieden in een logisch verhaal.
Het is zaak dat we dat gaan begrijpen.

Er moeten plekken gecreëerd worden waar tijd, ruimte en aandacht is voor het zichtbaar maken van de complexiteit rondom dit thema. Zodat we durven te gaan luisteren naar dit thema, dat op allerlei manieren wringt.
Ik roep je op mede die ruimte te creëren.

Judith Bruynzeels,pilot audiovertelling ik zoek een manier om te wachten
Theatermaker.​

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: